پروردگار رسيده است . » اين سخن يادآور حديثى است كه از كافى نقل كرديم . قشيرى در رساله مىگويد : « خداوند سبحان به عيسى ( ع ) وحى كرد كه خودت را پند ده ، و اگر پند گرفتى ، آن‌گاه مردمان را پند ده و گرنه شرم كن از اين كه مردمان را پند دهى . » شايد عبد اللّه بن منازل از اين سخن بهره گرفته است كه مىگفت : « شگفتا از كسى كه از خدا شرم ندارد و باز دربارهء شرم و حياء سخن مىگويد . » از فضيل بن عياض نقل مىشود كه مىگفت : « پنج چيز از نشانه‌هاى بدبختى است : قساوت قلب ، خشكى چشم ( گريه نكردن ) ، كمى شرم و حيا ، علاقه به دنيا و آرزوهاى طولانى . » از يحيى بن معاذ نقل شده است : « كسى كه از سر طاعت از خداوند شرم داشته باشد ، خداوند از او كه گناهكار است ، شرم دارد . » از برخى صوفيان نكتهء جالبى نقل مىشود ، كه مىگفتند : « شبى خارج شديم و از نيزارى گذشتيم ؛ مردى را ديديم كه خوابيده بود و اسبش بالاى سرش به چريدن مشغول بود . تكانش داديم و گفتيم : نمىترسى از اين كه در اين مكان ترسناك خوابيده‌اى ؟ در اين جا درنده زياد است . سرش را تكان داد و گفت : من از خدا شرم دارم كه از غير او بترسم . سرش را زمين گذاشت و خوابيد . چه خوب گفته است شاعر : و لا و أبيك ما في العيش خير * و لا الدنيا إذا ذهب الحياء « 1 »

--> ( 1 ) - نه ، به جان پدرت سوگند ! زندگى و دنيا ارزشى ندارد ، اگر شرم و حيا از بين برود .